13 maanden leeftijdsverschil tussen onze 2 jongsten

Daar stond ik dan… in mijn hand een positieve zwangerschapstest… Finn was amper 5 maanden en ik was terug zwanger. Ongepland, maar wel heel gewenst. Ongeloof, verwarring, blijdschap,… ik weet niet goed hoe ik die eerste momenten moet omschrijven. Er ging veel door me heen (en dat kan je hier ook terug lezen). Ik riep Glenn, en hij kwam met kleine Finn op zijn armen naar boven. “Ik ben zwanger”, en hij kon ook niet veel uitbrengen. We lachten eens ongemakkelijk en we wisten dat dit baby’tje meer dan welkom was. Onze 2 jongsten hebben amper een leeftijdsverschil van exact 13 maanden.

De zwangerschap

Toen ik opeens terug zwanger werd, was ik totaal nog niet hersteld van mijn zwangerschap van Finn. Hij is begin januari 2020 geboren, eind februari/begin maart lockdown en ik was zelfs nog niet gestart met postnatale kine… En die er is dus ook nooit meer van gekomen. Ik woog op dat moment 10kg meer dan mijn “normaal” gewicht. Het heeft lang geduurd, eer ik zo’n mooi zwanger buikje had. En ja, ik had daar moeite mee om het niet te zien “groeien”. Het voelde allemaal wat onwerkelijk. De eerste 12 weken was ik wat misselijk maar ik voelde me vooral heel moe, maar echt heel moe. En al snel kwamen ook de harde en pijnlijke buiken waardoor ik het opnieuw rustiger aan moest doen. Na een tijdje kreeg ik erger last van mijn bekken en overal deed er wel iets pijn. Het was duidelijk dat mijn lichaam er nog niet helemaal klaar voor was.

Het schuldgevoel

Onze aankondiging

Was ik op dat moment de mama die ik wilde zijn? Nee. Ik heb me vaak schuldig ten opzichte van Finn (en Emma) gevoeld. Ik was niet de “fitte” mama. Vanaf het begin was Finn “ne rappe”. Hij leerde snel zitten, rollen en kruipen, hij was (en is) een ontdekker en wilde vooruit. Hij was sneller “zelfstandig” en wou alles gezien hebben maar we liepen met hem ook de dokters af. Als hij iets verkeerd had gegeten dan wiegde en suste ik hem doorheen de nacht. We zagen elk uur, hij al wenend, ik kapot en soms radeloos.

Nu nog steeds voel ik me soms schuldig. Met Emma hadden we 4 jaar om haar solo aandacht te geven, voor Finn hadden we amper 1 jaar de tijd… Mijn klein ventje moest toch ietsje sneller groot worden. Hoe graag hij ook bezig is, elke dag maakt hij bewust tijd om met ons te knuffelen. En wij maken bewust tijd voor hem en pakken hem elke keer eens extra vast.

Soms maak ik me ook zorgen om Emma want voor haar zit er meer leeftijdsverschil tussen… Gaat ze “erbij” horen? Gaan de broertjes te veel samen klikken? Dat zijn dingen die wel eens mijn gedachten kruisen…

De dankbaarheid

Ik ben dankbaar dat we door C* zoveel tijd met hem en Emma hebben kunnen doorbrengen. Hij ging pas op 8 maanden naar de crèche dus we hebben langer en intenser van zijn babyperiode kunnen genieten. Daar ben ik ontzettend blij om. Dat is tijd dat we anders nooit met hem gehad zouden hebben. Het heeft me geholpen om dat schuldgevoel ergens een plaatsje te kunnen geven.

Het 13 maanden leeftijdsverschil

13 maanden leeftijdsverschil

Voor Finn was de ontmoeting met Lucas een beetje gek. In het begin trok hij zich er niet veel van aan. “Oh ja er was een extra baby in huis, ik doe gewoon verder.” Zoiets. Er was geen jaloezie of eenkennigheid maar hij zag er ook niet veel naar om. Tot er iets veranderde en hij steeds meer interesse in Lucas toonde. Hij legde zijn hoofdje dan bij hem in de relax of probeerde erbij te gaan liggen. De zorgende rol kwam ook boven. Zo gaat hij het tutje van zijn broertje halen als hij weent of aait hij lief over zijn hoofdje. Natuurlijk heeft hij nog geen idee van zijn eigen krachten en wordt er wel eens een duw gegeven, dat is helemaal normaal. Zo’n 3e kindje moet al wat meer verdragen dan het 1e. `

Samen slapen

We hebben een tijdje geprobeerd om ze samen te leggen. Het leek ons leuk voor de jongens om een slaapkamer te delen en eerlijk, dan konden we ook 1 bureauruimte houden (niet onbelangrijk in deze tijden…). Lucasje was 7 maanden toen we dat voor het eerst probeerden. Na enkele weken bleek het echt geen succes. Lucas werd nog regelmatig ’s nachts wakker en is bijna elke ochtend om 5 of 6u wakker. Finn was elke keer mee wakker dus daar zaten we dan… met 2 wakkere kinderen… geen goed plan. Lucas is dan terug naar onze kamer verhuisd en sinds enkele weken slaapt hij in de bureauruimte. Of laten we eerlijk zijn, hij begint daar maar eindigt elke nacht in ons bed. Finn slaapt over het algemeen toch al beter, dus dat is al iets.

De aandacht verdelen

Het moeilijkste vind ik soms de aandacht verdelen. Als er iemand weent, wie help je eerst? Er is altijd wel iemand die zal moeten wachten. Alle drie hebben ze al eens moeten wachten… En dat gevoel moet je echt loslaten, want anders schiet er niks van jezelf over. Ze zijn nog zo klein, en we just go with the flow. Je kan niet anders. Iedereen gaat mee in die flow en ’s avonds zijn we blij dat iedereen slaapt. Het zijn absoluut 3 schatjes. Af en toe kan ik ze achter het behang plakken en kruipen ze op mij en over mij, maar ik zou het niet anders willen.

Hoeveel leeftijdsverschil zit er tussen jou kindjes?

Deze artikels kunnen je ook interesseren

Leave a Reply

Your email address will not be published.