Geschreven door een anonieme gastmama – Marie is zelfstandige en mama van 2 kinderen. Toen het startsein werd gegeven om terug aan de slag te gaan, vloog zij erin en merkte zij een stormloop aan klanten. Ze is hiervoor ontzettend dankbaar maar langs de andere kant loopt ze zichzelf ook voorbij. Lees hieronder haar verhaal.

Het begin van de lockdown: geen klanten, geen inkomsten

Toen de lockdown begin maart werd aangekondigd, had ik het erg moeilijk. Ik was nog maar een jaar bezig met mijn zaak en vreesde dat ik het niet kon overbruggen. Niet dat we geen marges hadden ingecalculeerd, maar door het abrupte begin, het telkens na 2 weken verlengen van de maatregelen en de onduidelijke planning van wanneer we terug mochten herstarten, kreeg ik echt de kriebels. Ik begon te vrezen voor mijn zaak. Zou ik dit kunnen overbruggen? Hoelang zou dit duren? Zou mijn zaak deze periode kunnen overbruggen? Gaat het deze crisis kunnen overleven? En zou ik nadien nog klanten hebben? Een lockdown betekende geen klanten en dus geen inkomsten.

Ik zou deze periode moeten uitzitten en kijken wat de toekomst zou brengen.

Ik kon beroep doen op hulp van de overheid, maar dit dekte mijn kosten zeker niet. Ik had een pittige lening, huur te betalen en we waren daarbovenop ook nog maar enkele maanden geleden verhuisd. En al die kosten blijven gewoon doorlopen. Daarnaast kon ik geen alternatieven aanbieden om toch inkomsten te krijgen. Ik zou deze periode moeten uitzitten en kijken wat de toekomst zou brengen. Ondertussen moest mijn man fulltime als werknemer blijven doorwerken waardoor ik er alleen voor stond met mijn kinderen. Ik hoorde van collega’s en vrienden: “wat fijn dat je nu thuis kan zijn om er voor je kinderen te zijn. Nu kan je echt genieten.” Maar genieten… dat heb ik echt niet ervaren door al die onzekerheid.

Alle balletjes in de lucht houden

De laatste maanden zijn echt zwaar geweest: kinderen entertainen, aan preteaching doen, het huishouden op orde krijgen en ondertussen mijn zaak hierdoor loodsen. Mezelf was ik in tussentijd helemaal verloren. Tijd voor mezelf maakte ik niet. Daar had ik ook geen tijd voor omdat ik zo druk bezig was met alles. Terwijl ik dit achteraf gezien misschien juist het meeste nodig had. Ik heb nachten wakker gelegen omdat ik me zoveel zorgen maakte. En vroeg me af hoe anderen hiermee omgingen.

Tijd voor mezelf maakte ik niet. Daar had ik ook geen tijd voor omdat ik zo druk bezig was met alles.

Daarnaast hadden mijn kinderen het ook echt moeilijk. Ze wisten met hun emoties geen blijf, misten hun vriendjes en hadden veel nachtmerries (nog iets waardoor we minder slaapten), waardoor ik er nog meer voor hen wou zijn. Alle balletjes in de lucht houden, was absoluut niet zo eenvoudig. Na een aantal weken ben ik echt gecrasht. Ik moest tijd voor mezelf nemen. Ik, die altijd heel positief was, was nu vaak humeurig, snel boos of juist erg emotioneel en verdrietig en kon niets meer verdragen. Ik heb toen echt bewust tijd voor mezelf genomen. Af en toe eens een boekje lezen in de zetel, gaan fietsen met de kinderen, niet meer al het huiswerk perfect af willen hebben en vooral snipperdagen inplannen waarbij we met ons gezinnetje een hele dag in pyjama rondhingen op de zetel. Het weer was natuurlijk fantastisch, dus we probeerden zoveel mogelijk buiten te zijn. En de zorgen over mijn zaak bleven, maar toch kreeg ik weer wat hoop dat die lockdown niet ging blijven duren. Dat het terug beter zou gaan.

Terug aan de slag

Toen duidelijk werd dat ik terug aan de slag kon, begon ik volop klanten in te boeken. In het begin wouden de klanten niet komen. Ze maakten zich ongerust. Was het de verplaatsing wel waard? Kon het niet nog uitgesteld worden? Was het niet nog te gevaarlijk? Hoewel alle maatregelen versoepeld waren en we het fiat kregen van onze beroepsvereniging en ik alle nodige investeringen had gedaan en voorzorgsmaatregelen nam, kon ik mijn klanten niet overtuigen. En daar had ik ook alle begrip voor. Niemand moet komen als ze niet op hun gemak zijn, dus stelde ik de afspraken verder uit, maar in mijn achterhoofd zat er wel de schrik. De schrik van hoelang mensen het dan zouden willen uitstellen. Want die tijd werd alleen maar langer en langer. Omdat de piek gelukkig afvlakte en naar beneden ging en het duidelijk werd dat de maatregelen versoepeld konden worden zonder dat er terug een heropflakkering ontstond, merkte ik dat mijn klanten wel terug wouden komen en terug spontaan afspraken gingen maken. Ik was echt zo opgelucht! Vanaf nu zou alles beteren!

De keerzijde

Maar… hoewel ik heel opgelucht ben, is er ook wel een keerzijde… ik neem nu meer tijd tussen mijn klanten waardoor ik telkens alles kan ontsmetten, maar waardoor ik minder klanten op een dag kan zien en mijn wachtlijsten dus ook langer worden. Daarom heb ik besloten om langer te werken en echt het maximale uit een dag te halen. Ik probeer hetzelfde aantal klanten als voor de lockdown te doen, maar dan meer verspreid over de dag. Ik werk dus momenteel van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat om iedereen een plaats te kunnen geven. Om iedereen die zijn afspraak heeft moeten uitstellen door de lockdown toch zo snel mogelijk te kunnen zien. Ik neem ook quasi geen middagpauze meer om alles zo vlot mogelijk te laten verlopen. En heel eerlijk, mijn zaak draait nu terug heel goed.

Ik heb het gevoel dat ik mezelf echt voorbijloop.

Uiteraard is dat geweldig, en dat is iets wat ik echt zo graag wou, maar ik merk dat ik mezelf aan het voorbijlopen ben om al mijn klanten te kunnen helpen en om de financiële aderlating te kunnen compenseren. Ik heb het gevoel dat ik mezelf echt voorbijloop. Hoe ironisch toch he… het kan precies nooit goed zijn. Ik hoop gewoon dat ik terug wat een evenwicht vind, in het werken, mijn gezin en toch ook de tijd voor mezelf. Want dat is echt nodig. En ik neem mezelf voor om dit na de grote vakantie terug wat aan te passen, want in de grote vakantie ga ik toch ook meer moeten werken dan de voorbije jaren. Nog een puzzel die we hier en daar nog moeten oplossen. Maar dat komt wel goed. En mijn kinderen? Zij zijn gelukkig heel blij om terug naar school te gaan en hun vriendjes te zien. Dat geeft als mama toch ook wat rust.

Het is heftig

Het is toch echt een heftige periode als zelfstandige. Ik vraag me af of anderen dit ook zo ervaren hebben. Genieten was er tijdens de lockdown bij mij niet bij. En ik heb geleerd dat ik echt tijd voor mezelf moet maken door (al is het maar kleine) oplaadmomentjes in te plannen, dat ik mij -achteraf bekeken- toch niet zoveel zorgen had moeten maken en dat ik toch onderschat heb hoeveel energie dit van mij vroeg. Ik heb ook echt geleerd dat mijn kinderen een spiegel zijn van mezelf (de uitspraak: “als de mama gelukkig is, is iedereen gelukkig” klopt bij ons echt) en dat ik daarom ook voor hun moet blijven werken aan mezelf. En dat ik voor mijn eigen gemoedsrust misschien toch nog iets meer marge moet incalculeren, want wie weet gaan we dit nog meemaken. Alleen hopelijk niet te snel.

Wil jij ook graag je verhaal als zelfstandige delen? Stuur een mail naar welkommamalief@gmail.com.