Dinsdag 2 juni , de eerste schooldag tijdens de corona-crisis voor vele kleuters. Wat een spannende dag! Het voelt voor mij alsof ik zelf voor de eerste keer naar school ga. We hebben 3 maanden geleefd in een veilige bubbel dicht bij elkaar en stap voor stap treden we er terug uit. Elke stap die we zetten, voelt raar maar ook vertrouwd.

Mijn kleuter loslaten

3 weken geleden ben ik terug voor 2 dagen beginnen werken. Ja, ik ga naar kantoor, houd voldoende afstand, was en ontsmet mijn handen regelmatig en werk steeds met dezelfde collega’s samen. Het doet me goed om eens onder andere mensen te zijn en me in iets te smijten waar volledig mijn passie ligt.

Maar nu ik mijn kleuter van 4 jaar moet loslaten, heb ik er moeite mee. Vroeger was het een evidentie om haar elke dag op school af te zetten. Zelfs als baby ging ze 5 dagen naar de crèche omdat ik die structuur goed vond. Was het in het begin moeilijk om haar los te laten? Wees maar zeker, ik ben zo’n mama die de eerste week elke dag 2 à 3 keer heeft gebeld. Maar je wordt het gewoon en ziet dat het goed is voor je kind dus je laat het los. De laatste maanden zijn we intens samen geweest. Geen speeltuinen, geen speelkameraadjes, gewoon wij als gezin moesten ons “bezig houden” met simpele dingen. En daar wen je ook aan. Die band is terug versterkt, intenser geworden en ikzelf vind het moeilijk om haar terug naar school te laten gaan.

Waarschijnlijk hebben de maatregelen er ook wel iets mee te maken. Volledig normaal zal het niet verlopen. Op onze school worden er mondmaskers gedragen bij het afzetten en oppikken. Er zullen dranghekken zijn en de speelplaats wordt in zones opgesplitst. Mijn dochtertje is bang van mensen die een mondmasker dragen. Ik weet niet hoe ze gaat reageren als we de eerste keer aan de schoolpoort staan. Zal ze wenen? Zal ik wenen? Misschien dat ik het pas kan loslaten van zodra ik zie dat ze zich goed voelt. Dat ze terug met haar vriendinnetjes kan spelen en dat ze oké is met de veranderde situatie.

Een bezorgde mama en kleuter

Ja, ik ben soms (lees: vaak) een bezorgde mama en wil het beste voor mijn kind. Zit er ook een stukje angst in om haar in het diepe te gooien, ja toch wel. Ik probeer vertrouwen te hebben in de dokters en de virologen. Niemand wil zijn of haar kind in gevaar brengen en nu breng ik haar precies naar het hol van de leeuw. Ik vind het spannend, dat kan ik niet ontkennen.

De laatste dagen heb ik geprobeerd haar zo goed mogelijk voor te bereiden op hoe het gaat zijn. Want ik heb geleerd dat ze goed reageert als je haar op voorhand inlicht over wat er gaat gebeuren. Dat kindergezichtje vertrok verschillende keren en in dat hoofdje gingen er vele vragen in het rond. “Dragen de juffen een mondmasker?”, “Waarom dragen de juffen enkel een mondmasker aan de schoolpoort?”, “Ga ik dan niet ziek worden?”, “Mag ik spelen met de kindjes of moet ik afstand houden?”, “Ik moet toch afstand houden van de grote mensen hé?”, “Mag ik de juf haar handje vasthouden?”, enzoverder. Zij begrijpt er niks van en ik kan het haar niet kwalijk nemen. Ik antwoord op al haar vragen, blijf haar gerust stellen en zeggen dat ze veilig is, haar gevoelens normaal zijn en dat er niks gaat gebeuren. Maar eigenlijk kan ik haar dat niet beloven. Als mama is het mijn taak haar vertrouwen te geven zodat ze zich goed voelt en zelfverzekerd binnen kan stappen.

Doe ik dit alles met een bang hartje? Stiekem wel. Ik hoop dat ik haar op die eerste schooldag met een grote glimlach op haar gezicht terug kan ophalen. En dat ze de 2e dag zelf binnenwandelt alsof ze die mondmaskers niet meer ziet. Dit is loslaten en vertrouwen hebben… als mama, als vrouw, als lid van deze maatschappij. En heel eerlijk, ik ga ook deze tijd met ons samen missen. Het was een rollercoaster aan emoties maar die band met mijn lieve kleine meid die is er nog steeds, die is nog intenser geworden dan ze al was. Dat kleine dappere meisje gaat terug naar school en ik moet haar loslaten.

Zie jij er naar uit om je kind terug naar school te sturen?

Deel je verhaal via welkommamalief@gmail.com