27 juni 2020, een positieve zwangerschapstest, totaal onverwacht, 5 maanden na de geboorte van Finn. Ongeloof, verwarring, voorzichtig blij, dankbaar, compleet overweldigd…

3 dagen over tijd

Daar stond ik dan, 3 dagen over tijd en met een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik wist niet wat ik zag. Wie ons moeilijk traject met Finn kent, weet dat dit een wonder is. Maar hoe is dit dan kunnen gebeuren? Sinds de geboorte van Finn gebruikte ik de NUVA-ring en was deze vergeten (ja, “mombrains” zijn echt een ding). Ik heb onmiddellijk mijn man ingelicht en we gingen voor de rest van de maand voor onthouding. Niet wetende dat dit, een nieuw groot klein geluk ging betekenen.

Die eerste momenten voelde ik me compleet overweldigd, net 5 maanden geleden bevallen en terug zwanger. Mijn lichaam was absoluut nog niet hersteld van de vorige zwangerschap, 10kg te zwaar en (door corona) niet begonnen aan de postnatale kine. En dan nog maar te zwijgen dat ik de dagen ervoor alcohol had gedronken omdat ik er zo van overtuigd was dat ik niet zwanger kon zijn. Wat moest ik nu doen? Hoe gingen we het aanpakken met 3 kinderen? Want de 2 jongsten gaan net geen 14 maanden schelen.

Ik heb altijd gedroomd van een groot gezin, 3 kinderen, dat is wat ik wilde. Doorheen de jaren is daarover de twijfel toegeslagen, de moeilijke zwangerschap en bevalling van Emma, het fertiliteitstraject met Finn, ons druk leven en 2 verantwoordelijke jobs,… ja, we droomden van 3 kinderen maar hoe we dit praktisch gingen doen, waren we nog niet uit. We gingen de beslissing laten rusten tot Finn 1 jaar is maar het lot heeft nu anders beslist. Geen maanden aan een stuk waarin je aan het hopen bent op zwanger worden, nee, het grote geluk kwam gewoon naar ons toe.

Schuldgevoelens

De afgelopen maanden heb ik me schuldig gevoeld… schuldig ten opzichte van Finn omdat hij nu sneller uit die babyfase zal zijn en nog meer die aandacht zal moeten delen. Ineens kreeg hij een mama die veel moe is en hem moeilijk kan oppakken. Schuldig ten opzichte van ons zoontje in mijn buik. Ik zou toch intens gelukkig moeten zijn?! Uit angst dat het toch nog zou misgaan en door het compleet overweldigend gevoel heb ik lang een muur opgetrokken. Elke keer we bij de gynaecoloog zaten, kon ik het niet geloven. Er groeit een baby in mijn buik en het gaat volledig aan mij voorbij. Ik kon er precies niet van genieten en zo’n mama wil ik niet zijn. Dit is mijn laatste zwangerschap en ik had het gevoel dat ik het aan het missen was. En dan te zwijgen over iedereen die hoopt op zwanger te worden of die een kind moet afgeven.

Ik beschouw mijzelf als een goede mama, een mama die er is voor haar kinderen en er ook alles voor zou doen. Een mama die ze zelfstandig wil opvoeden maar tegelijkertijd een warme thuis wil geven met een veilige haven waar ze steeds terecht kunnen. Maar de laatste maanden voelde ik me niet meer zo’n goede mama. Ik had even tijd nodig en was sneller geïrriteerd. Toen ik op een ochtend wakker werd en besefte dat het me zelfs niet kon schelen hoe ik eruitzag of wat ik at doorheen de dag, besefte ik dat ik er iets aan moest doen. Gewoon bij de pakken blijven zitten, is niks voor mij.

Toen werd het stil

Daarom werd het hier even stil, heel stil, mijn gedachten stonden niet meer naar het “online zijn” of naar mezelf inzetten. Nee, ik had even tijd nodig. Tijd nodig om het allemaal een plaatsje te kunnen geven, tijd nodig om op adem te kunnen komen, tijd nodig om verbinding te maken met ons nieuw babyt’tje. En nu is het tijd om mijn verhaal terug te delen. Met ups en downs, vallen en opstaan.

Ondertussen is er vanalles gebeurd en ben ik thuis voor de ganse zwangerschap omwille van lichamelijke klachten en bekkeninstabiliteit. Mijn lichaam doet elke dag pijn. Zwanger worden zo kort op een vorige zwangerschap vraagt veel van jezelf, dat kan ik je wel vertellen. Ik ben dankbaar dat dit groot klein gelukje voor ons gezin heeft gekozen en kan niet wachten om hem te ontmoeten.

Zo bijzonder

Mijn 3 kinderen zijn heel bijzonder: Emma, ons dochtertje en eerste kindje, geboren als een sterrenkijkertje en voor het geluk; Finn, ons eerste zoontje, geboren na een lang traject en absoluut een kanjer; en ons tweede zoontje, een verrassing, ons “meant to be”. Ja, mijn kinderen zijn toch wel heel bijzonder en passen perfect binnen ons perfecte imperfecte leventje.