Yes, een nieuw jaar, een nieuwe start! Met Nieuwjaar nemen we altijd nieuwe voornemens maar vaak halen deze het einde van het jaar niet. Nu we stilletjesaan terug gaan naar het “normale” leven, is het tijd om terug te kijken op deze corona-tijden.

Iedereen in actie

Toen de lockdown werd aangekondigd, zag ik de ene na de andere haar huis opruimen, grote lenteschoonmaak houden, cursussen volgen, gezonde voeding bereiden,… Iedereen leek zeeën van tijd te hebben. Ik dacht: dit is het moment, dit is het moment om de dingen te doen die ik altijd al wilde doen. Die ene kast eens op orde brengen, uhum en niet die ene kast maar vele kasten. Het huis helemaal aanpakken. Ik kocht de ene na het andere boek want ja, ik ging eindelijk tijd hebben om te lezen. Ik wou nieuwe gerechten testen en cursussen volgen. We gingen deze tijd productief doorbrengen.

Was ik even verkeerd *haha*. Terwijl iedereen veel tijd had en aan de slag ging, zorgden wij voor onze kleuter van 3,5 jaar en baby van 3 maanden. Het was hier dweilen met de kraan open. Onze dochter is geniaal in rommel maken. Oh en van zodra ik een boek wilde lezen of een interessante online cursus wou opzetten, kwam ze na 10 minuten kijken wat ik aan het doen was. Uiteraard nam mijn man wel eens over zodat ik toch even een paar dingen voor mezelf kon doen en andersom ook maar kon ik alles doen wat ik wou doen, nee helemaal niet.

Leren loslaten

Ik moest vertragen, niet altijd de perfectie willen nastreven. Een huis dat wel eens overhoop ligt, moet ik een stuk leren aanvaarden. Anders ben je constant achter iedereen aan het lopen en ben je heel de tijd in stress. Ik moest leren loslaten en genieten van de kleine dingen. Content te zijn met wat we hebben.

In het begin had ik een planning opgesteld. Elke dag deden we iets anders. Dat gaf even een houvast. Na een tijdje lieten we dit los en ontwikkelden we automatisch een ritme. Een “rustiger” ritme waar niet veel moet. Elke dag maakten we een lange wandeling in de buurt, in de natuur. Wat genoot ik hiervan en wil ik graag meepakken naar het leven “na” corona. Op één of andere manier deed ik niet graag lange wandelingen maar nu betekent het stilstaan en tot rust komen.

Wat ik ook helemaal nog niet veel gedaan had, was samen bakken met Emma. Na jaren geen suiker meer te eten, bakte ik niet meer hoewel ik dit altijd graag gedaan had. Nu was er daar “tijd” voor. Ik geniet terug van het bakken en zij ook. Onlangs besliste ik terug om geen suiker meer te eten en bakken we niet meer veel samen maar af en toe laat ik het toe en doen we dit. Even mama-dochter tijd.

Ook zijn er momenten geweest dat mijn hoofd overliep van gedachten, dat het even allemaal te veel werd. Het constant zorgen en aandacht geven, zorgde er ook voor dat er minder tijd was voor mezelf. ’s Avonds lag ik uitgeteld in de zetel om de volgende dag weer alles opnieuw te doen. Dan nog niet te spreken over de mentale impact van de lockdown.

Perfecte imperfectie

Maar mama-tijd hebben mijn kinderen veel gehad de laatste weken. Emma en Finn kregen een mama die meer in het moment leefde, meer genoot en stil stond bij de kleine dingen. We leven in een ratrace en gaan steeds maar door, nu is het tijd om ons te richten op het positieve. Ga ik mij niet meer zorgen maken, waarschijnlijk niet maar ik hoop dat ik een aantal positieve dingen van de lockdown kan vasthouden en niet gewoon terug ga naar het “normale” leventje. Deze corona-crisis heeft vele mensen inzichten gegeven. We zijn met onze neus tegen de deur gelopen, onszelf meermaals tegengekomen en nu hoop ik dat we het positieve meenemen. We kunnen blij zijn met de kleine dingen, we kunnen meer in het moment leven en we kunnen vertragen. Ons perfect imperfecte leven is helemaal prima.

Wat neem jij mee uit deze lockdown?

Wens jij graag je verhaal te delen over je ervaringen tijdens de lockdown, stuur een mail naar welkommamalief@gmail.com