Ja, ik ben een hoogsensitieve mama


​​​​​​​​
Het heeft een tijd geduurd eer ik dat zo kon zeggen. Nu wordt er langs alle kanten met die term gegooid… Het lijkt de normaalste zaak van de wereld (en dat is het ook) en wordt aanzien als een kracht.​​​​​​​​
​​​​​​​​
Toen ik kind was, zag ik dit niet als een kracht. Ik vond het juist vervelend. Ik heb mezelf altijd als “wat gevoeliger” en anders beschouwd. Ik voelde mijn omgeving aan, kon niet tegen luid geroep, had een hekel aan etiketjes in mijn kleren en had nood aan alleen zijn.​​​​​​​​
​​​​​​​​
Doorheen de jaren kende ik dit stukje van mezelf, ik wist vrij snel waar mijn grenzen lagen want als ik erover ging, gingen alle alarmbellen in mijn lichaam af. Of ik daar het labeltje “hoogsensitief” wou opplakken, nee, ik heb het zelfs jaren ontkend hoewel ik wel weet hoe ik ben. Voor mij voelde dat toch als kwetsbaar en kwetsbaar zijn, is eng. Je kan geraakt worden. Maar kwetsbaar zijn, vraagt ook veel moed en een bepaalde dapperheid van jezelf.​​​​​​​​
​​​​​​​​
Waarom ik nu wat dapperder ben geworden? Door mijn kinderen. Ik zie vele dingen van mezelf in hun. Moeilijk tegen geluid kunnen, nood aan ontprikkelen, veel voelen en dingen die blijven malen. Ik zou heel de wereld op mijn schouders kunnen nemen maar dat heb ik geleerd om niet te doen. Ik heb wel wat mijn trucjes om mezelf te beschermen. De telefoon pakken om te bellen om te reserveren, oh zo’n hekel aan. Als ik iets via sms, mail kan doen, check. Grote groepen, small talk, zijn niet mijn ding. Geef mij maar 1-op-1 goede gesprekken.​​​​​​​​
​​​​​​​​
Ja ik ben hoogsensitief en ik zal dit met veel dapperheid zeggen. Een stukje aanvaarding, loslaten, kwetsbaar zijn. Ik weet dat het oké is om hoogsensitief te zijn maar dit echt zo bij mezelf toegeven, is weer een stapje dichter tot wie ik echt ben.​​​​​​​​

Ben jij ook hoogsensitief? Laat het mij gerust weten.

Leave a Reply

Your email address will not be published.