Mijn allerliefste dochtertje werd 4 jaar geleden als een sterrenkijkertje geboren. De zwangerschap en de bevalling waren absoluut niet gemakkelijk maar oh wat zijn we blij met deze kleine meid. Het is een fantastisch kind! En dat kan alleen maar “geboren als een sterrenkijkertje, geboren voor het geluk”.

Een positieve zwangerschapstest

Het begon allemaal met een positieve zwangerschapstest op 3 september 2015, 2 dagen voor ons huwelijksfeest. Nooit verwacht, maar ik was dus van de eerste keer zwanger en wat waren we gelukkig. Ik herinner me nog goed dat ik stond de trillen van blijdschap. ‘s Avonds legde ik een cadeautje klaar voor mijn (toen nog) vriend en zei hem: “dit is al een verrassing voor de trouw”. Hij was dolblij toen hij 2 schattige schoentjes uitpakte.

9 maanden misselijk

Op dat moment was ons huwelijksfeest bijzaak, ik was zwanger en dat was het enige dat telde. We waren met ons drietjes. Die dag stond ik misselijk op en die misselijkheid is de 9 maanden daarop nooit meer weggegaan. Dag in dag uit was ik misselijk en gaf ik regelmatig over. De gynaecoloog zei altijd: “Met het baby’tje gaat alles goed maar met de mama iets minder.”. Ik moest veel rusten want activiteit (en dus eigenlijk vermoeidheid) triggerde de misselijkheid. De gynaecoloog had me thuis geschreven en daar zat ik dan, met een dikke zwangere buik. Je kan begrijpen dat ik die 9 maanden niet veel gedaan heb. Enkel onze baby was belangrijk maar stilletjesaan verloor ik mezelf want thuis zitten dat is niks voor mij.

Doorheen mijn zwangerschap heb ik me vaak schuldig gevoeld ten opzichte van ons dochtertje. Ik voelde me miserabel en had absoluut geen “pregnancy glow”. Andere fitte, zwangere mama’s zien die alles aankonden, deed me pijn. Ik heb regelmatig geweend omdat ik wenste voor een betere zwangerschap maar wou niet dat zij dit voelde.

De avond voor de bevalling

Naarmate de uitgerekende datum vorderde, begon ik me slechter te voelen. Ik kreeg hoofdpijn, had een hogere bloeddruk en was nog elke dag misselijk. Ze besloten om ons dochtertje een week vroeger te halen. Ze gingen de bevalling in gang zetten. Ik schrok mijn eigen een hoedje en was op dat moment al niet meer in vorm.

Die avond pakte ik mijn “koffer”, alle spullen voor de bevalling en de “babytas”. Ik moet eerlijk zeggen dat het mij toen overkwam en ik er maar in meeging. We reden ‘s avonds naar het ziekenhuis waar ik onderzocht werd en een pilletje opgestoken kreeg om de weeën op te wekken (dat was absoluut al niet aangenaam maar soit). We werden naar onze kamer begeleid en installeerden ons. Ik kan me herinneren dat ik die nacht niks geslapen heb, maar dan ook echt niks. Heel de nacht heb ik met mijn handen op mijn buik gelegen en gevoeld hoe ze aan het stampen was.

Hoe schuldig ik me de laatste maanden ten opzichte van haar heb gevoeld omdat ik me beroerd voelde. Hoe hard ik nu ineens besefte dat ik die stampjes ging missen. Even later kwamen ze nog een pilletje opsteken en dan om half 4 begonnen de weeën. Ik voelde stilletjesaan de scherpe pijnen in mijn rug komen en gaan. En we mochten naar de verloskamer waar ik de weeën verder kon opvangen. Ik kreeg nog extra “wee opwekkers”. Na enkele uren absoluut geen vordering te hebben gemaakt. Ja, ik bleef op 1cm steken wat zeer frustrerend was, vroeg ik een epidurale. Dat gaf even rust en toen vorderde het snel. Om 14u had ik volledige ontsluiting maar ons dochtertje was nog niet ingedaald dus ik moest even wachten.

Een sterrenkijkertje

Om 15u was het zo ver, ik mocht beginnen persen. Jammer genoeg was mijn eigen gynaecoloog op vakantie dus ik had een vervangster. Als je voor de eerste keer moet persen dan is het toch even wennen. Vermits ik een epidurale had, voelde ik niet veel en door de rugweeën konden ze ook niet volgen wanneer er een perswee kwam. Op dat moment waren we nog aan het lachen, of misschien eerder nerveus lachen.

Telkens vroeg ik: “En hoe ver zit ze?”. En dan zei de gynaecoloog: “Nog zo ver.” en dan duidde ze aan met haar vingers dat onze baby er bijna was. Maar niets was minder waar. Naargelang het vorderde, merkten ik en mijn man dat het lang duurde en dat de gynaecologe en vroedvrouwen zenuwachtig werden. Op een gegeven moment werd er niet meer gelachen en werd het bittere ernst. Ik was uitgeput. Toen stelde de gynaecologe vast dat ons dochtertje als een sterrenkijkertje lag en vast zat onder mijn schaambot.

Eerst probeerde de vroedvrouw op mijn buik te duwen om mee kracht te zetten maar vermits Emma verkeerd lag, had ze geen grip. Dan begonnen de vroedvrouwen en de gynaecologe te fluisteren en mijn man en ik zagen de klok maar verder tikken. Ze besloten om de “wee opwekkers” terug op te zetten maar als je daar ligt met beide benen in de beugels heb je niet veel keuze om maar iets op te vangen. Ik kan je vertellen dat het serieus pijn deed en ik geen kant op kon. Het was letterlijk ondergaan.

Toen zagen we dat de zuignap boven werd gehaald. Het begon kritiek te worden en de spanning in de kamer steeg. Ik kon niet meer en geraakte stilletjesaan meer in paniek bij elke golf die kwam. Maar dan uiteindelijk was ze er, onze kleine meid. Geboren om 16u17, 50,5cm en 3,250kg. Ze legden haar op mijn borst en ik had mijn ogen nog gesloten. Toen ik ze zag, kon ik het niet geloven. Zo mooi! En ik moest even bekomen.

De nageboorte

Maar dan was het nog niet gedaan, de placenta moest nog komen. Dat vertellen ze je niet op voorhand hoor. In elk geval om een lang verhaal min of meer kort te houden. De placenta wou niet komen. De vroedvrouwen duwden regelmatig op mijn buik en dat deed ontzettend veel pijn. Na nog eens krachtig mee te duwen, kwam de placenta met een vaart eruit waardoor de grond vol bloed hing en er van de placenta niet meer veel overbleef. Nadien hebben ze nog op mijn buik geduwd om bloedklonters eruit te krijgen.

Toen lieten ze ons even met rust en ik kon Emma in mijn armen houden maar voelde me misselijk worden. Ik vroeg onmiddellijk aan mijn man om haar over te nemen en begon over te geven. Elke keer als ik overgaf, verloor ik bloed. Dat is een zeer akelig gevoel. Mijn man ging snel de vroedvrouwen halen en stelden vast dat ik nogal veel bloed verloren had. Er werd nog eens op mijn buik geduwd en dan mocht ik naar de kamer.

Hoe het verder ging

Hoe dat de dagen nadien verlopen zijn, de borstvoeding en de periode thuis zullen eens voor een andere keer zijn. Ik kan je vertellen dat het niet gemakkelijk was en dat ik de maanden nadien heb geworsteld met wat er gebeurd is. Heel eerlijk wisten we op dat moment niet wat er gebeurde. Zelfs nadien is er niet gepraat over geweest. Pas toen ik zwanger was van Finn ben ik erachter gekomen wat er exact gebeurd is en dat heeft me geholpen met het verwerkingsproces.

Hoewel ik zelf niet veel voelde de weken nadien, wist ik dat ik alles zou doen voor Emma. Ik zag en zie haar ontzettend graag. Zij is mijn alles. Ik ben altijd voor haar blijven zorgen en zij heeft er niks van gemerkt hoe ik mij soms voelde. Het is zo’n vrolijk meisje en daar ben ik dankbaar voor. Ik was mezelf helemaal kwijt en had wel wat te verwerken maar zij is altijd mijn allerliefste meisje gebleven en stond daar volledig los van. En toen ik even later las dat kindjes die geboren worden als een sterrenkijker, geboren zijn voor het geluk dan kan ik dat alleen maar beamen.

Wens jij je bevallingsverhaal te delen? Positief of negatief maakt niet uit. Dit kan via welkomamalief@gmail.com